Als de apostel Paulus niet ‘het licht had gezien’ en een volgeling van Jezus was geworden, zou het christelijk geloof, dat toen openstond voor Joden en niet-Joden, zich misschien wel nooit hebben ontwikkeld tot een wereldwijde religie.

Het leven van Paulus is gebaseerd op verhalen. Paulus was een arme, voortdurend in problemen verkerende rondreizende prediker, alleen in heel kleine kring bekend. Paulus sprak voornamelijk tot werklieden zoals hijzelf. Meestal richt hij zich op problemen die zijn toehoorders hebben in hun eigen leven of problemen binnen de (geloof)gemeenschap, problemen dus op het gebied van gedrag en geloof.

In de tijd van Paulus vormden joden ongeveer 7 procent van de bevolking van het Romeinse Rijk. Toen, net zoals nu, was het jodendom extreem heterogeen. Uiteenlopende groepen zowel in Palestina als daarbuiten, in de diaspora, droegen een breed gamma aan geloofsovertuigingen uit en volgden uiteenlopende riten. Paulus was thuis in de diaspora.

De bekering van Paulus onderweg naar Damascus is een keerpunt in zijn leven. Hij ervoer de verschijning van Christus. Vanaf toen beschouwde hij zich als een door Christus geroepen apostel. Paulus ziet het als zijn (zending)missie om vooral voor niet-joden te gaan getuigen en hen op te roepen te geloven dat Christus de zoon van God is. Hij werd ‘de apostel der heidenen’

Anders dan Jezus, die predikte in gehuchten, dorpen en afgelegen delen van het platteland van Galilea, ging Paulus alleen naar steden, want daar bevonden zich de meeste mensen.

In het Nieuwe Testament is Paulus vooral bekend in het bijbelboek Handelingen van de Apostelen en in totaal dertien brieven van zijn hand. Christelijke gemeenschappen worden er in vermeld in steden als Korinte, Filippi, Thessaloniki, Kolosse, Laodicea, Efeze en in heel Galatië. Dat betekent dat hij veel heeft gereisd.

Alleen of met christelijke metgezellen trok hij naar een nieuwe stad, maakte daar bekeerlingen, zette een kerkelijke gemeenschap op poten en onderwees de nieuwe gelovigen in de basisprincipes van het christendom. Hij bleef betrokken bij het gemeenschapsleven van de door hem gestichte kerken.

Hij stichtte de ene kerk na de andere door mensen over te halen om te gaan geloven in de God van de joden en in Christus als zijn zoon, die was gestorven voor de zonden van de wereld en uit de dood was opgewekt. De dood van Jezus van Nazareth aan het kruis is een vastgesteld feit, mogelijk het enige vastgestelde feit over hem. Door het meest kwellende lot te ondergaan dat men zich kan voorstellen had hij de dood overwonnen.

Eerst geloven in God en dan in Jezus. Paulus predikte over de levende Jezus. De gedachte dat God leeft, gaat ervan uit dat God actief is, niet alleen in de hemel maar ook op aarde. Een levende God is een God die betrokken is bij de wereld.

Paulus was de belangrijkste bekeerling uit de eerste paar jaren van het christendom, van de eerste eeuw, van de vroege kerk. Hij was de belangrijkste christelijke bekeerling aller tijden!

Zonder Paulus had de geschiedenis van het christelijke geloof een heel andere koers hebben gevolgd.