In Gaza is oorlog helaas geen uitzondering, maar een constante. In het recente verleden werd er ongeveer om de twee jaar, of korter, een nieuwe oorlog gevoerd.
Tussen 2007 en 2015 bezocht ik (PL) Gaza steeds tussen de oorlogen door, zo’n 6 keer. Telkens voor 48 uur. Ik was er toen de oorlogstijd even onderbroken werd. Telkenmale ging ik via de overgang van Erez van Israël in het noorden van Gaza.
Erez had het uiterlijk van een luchthaventerminal, waar men Israël moest verlaten om de Gazastrook binnen te gaan. Na een strenge Israëlische migratiecontrole kwam je in een doolhof van metalen gangen vol camera’s terecht. Op een deur stond Gaza met een pijl. Volgde je die, dan kwam je bij een laatste draaideur. Dan ongeveer een kilometer te voet verder met aan weerskanten van het smalle pad betonnen wachttorens, gepantserde stalen deuren en rollen prikkeldraad. Dan volgde een eerste paspoortcontrole uitgevoerd door de Palestijnse Autoriteit (door Israël erkent) en dan verder door naar een controle uitgevoerd door Hamas (niet erkend). De bagage en alle persoonlijke attributen gingen door een scanner, net zoals op een luchthaven. Dan pas was je in Gaza.
Op zaterdag 7 oktober 2023 vroeg ik mij af hoe het mogelijk was dat Hamasstrijders uit die vesting konden uitbreken om Israël binnen te dringen en een massaslachting uit te voeren op onschuldige burgers. De overgang van Erez werd volledig verwoest.
Oorlog maakt geen onderscheid
Zaterdag 7 oktober 2023 werd opnieuw een afschuwelijke dag, opnieuw oorlog, langer en wreder. De lijnen zijn uitgewist: goed en kwaad, oorlog en vrede, wraak en verdediging lopen door elkaar. God en religie worden aan alle kanten ingeroepen om dood en verwoesting te rechtvaardigen. Wanneer God het slagveld betreedt, sterft de moraal. De oorlog maakt geen onderscheid.
Het staat vast dat de dag van 7 oktober de geschiedenis van dit deel van het Heilig Land heeft veranderd. De Israëlische samenleving werd getroffen door ondenkbare en moreel onverdedigbare misdaden. Even ondenkbare en moreel onverdedigbare misdaden zijn ook de Palestijnse samenleving aangedaan, vooral in Gaza maar ook op de Westelijke Jordaanoever. Het zal jaren vergen om zoveel wonden te helen.
Gaza is veranderd in een immense stortplaats, vol brokstukken en afval. Je hebt er geen idee van wat het betekent te overleven midden een zee van puin, te zien hoe je leven in enkele minuten wordt verwoest. Sinds het begin van deze oorlog is het leven totaal veranderd.
Leven in Gaza is een voortdurende bedreiging. Miljoenen mensen worden bewust beroofd van water, voedsel en medicijnen. Zolang er geen machines mogen binnenkomen om te herstellen, op te ruimen en te bouwen is nieuw leven onmogelijk. Gazanen vragen gewoon om te mogen leven, meer niet! Gazanen vrezen dat deze oorlog bewust gevoerd wordt om alle bewoners te verdrijven.
Hoe de nachtmerrie overstijgen?
Christenen aldaar worden gevraagd het verlangen naar wraak te overstijgen en iedereen te vergeven! Maar mensen hebben niet het vermogen om het lijden van de ander onder ogen te zien.
Als priester valt het zwaar machteloos te staan tegenover het spirituele, morele en lichamelijke kwaad en weerloos te staan tegenover het lijden van mensen. Dat is een verschrikkelijk gevoel.
Het blijft onze plicht te bidden voor vrede en te getuigen van het geloof dat nieuw leven mogelijk is. Verantwoordelijken blijven aansporen oorlogen te beëindigen. (PL)

Foto: Pater Gabriel Romanelli, pastoor Heilige Familie parochie, Gaza Stad – online (PL)
