Eerste lezing: Js 5, 1 – 7

Tweede lezing: Fil 4, 6 – 9

Evangelie: Mt 21, 33 – 43

Lieve Mensen

We schenken er hier in de stad niet zoveel aandacht aan, maar we plukken allen wel de ‘vruchten’ van het harde werk van de boeren die voor ons ‘zorgen’ opdat we rijkelijk aan tafel kunnen gaan. Het ‘beeld’ dat we vandaag in de lezing van Jesaja en in het evangelie meekrijgen is van een wijngaard die al dan niet ‘vruchten’ draagt.

Wie van ons een kleine tuin heeft kan een beetje inkomen in het ‘beeld’, als je geen zorg draagt voor dit kostbaar ‘groen’ wordt het al snel overwoekerd en krijgt het een wanordelijk uitzicht. Ik denk zelfs aan die enkele planten in potten die ik op mijn dak en op mijn koertje heb staan. Deze zomer kregen ze ‘extra’ aandacht opdat de bloemen rijkelijk bleven bloeien. En straks als de winter in aantocht is dan worden de ‘bloembollen’ weer netjes verborgen in de potten om geduldig het voorjaar af te wachten en de ‘pracht’ van de natuur te bewonderen.

Hoe klein de ruimte ook is, we kunnen ‘zorg’ dragen opdat het rijkelijk ‘vruchten’ voortbrengt. Maar vaak zijn dat nog geen ‘vruchten’ die onze tafel vullen met allerlei lekkers. Daar hebben we toch de ‘boeren’ voor nodig.

Wat zou je denken van de ‘boer’ die vindt dat hij niet genoeg geld krijgt voor zijn oogst en dan maar besluit het te laten verwilderen zoals in de lezing van Jesaja gebeurt. Of andersom wij ‘consumenten’ vinden de ‘vruchten’ niet mooi genoeg omdat ze niet allemaal dezelfde kleur en grote hebben. We verspillen dan de ‘vruchten’, maar is dit op globale schaal te accepteren? Zorgen we er dan niet voor dat anderen ‘te kort’ komen?

De actualisatie van het Evangelie kan vanuit verschillende perspectieven. Je kan je inleven in de ‘wijnbouwers’. We zijn allen ‘pachters’, allen hebben we de opdracht gekregen om voor de ‘schepping‘ te zorgen. Je kan je inleven in de ‘dienaars’. We krijgen soms wel eens een taak die we met volle goesting uitvoeren maar waar we stoten op de grenzen van het kunnen. Je mag je zelfs inleven in de ene zoon, want willen we allen niet leven naar het voorbeeld van Jezus.

Als we ons inleven in die ‘zoon’ is het misschien wel leerrijk om ook even stil te staan bij Franciscus van Assisi. Net precies vandaag is het zijn feestdag. In het voetspoor van Jezus was hij het die voor alles en iedereen de beweging van ‘ecologie’, ‘klimaatactivisme’ op gang bracht. Maar wat we vandaag van Hem vergeten zijn is niet dat hij met een ‘globaal’ actieplan kwam opdagen maar juist zijn ‘vertrouwen’ legde in de ‘Schepper en de schepping’ zelf. Pas wanneer we de zon en de maan als een ‘echte’ broeder en zuster beschouwen, kunnen we inzien dat elk berekend klimaatplan contraproductief is. Het zijn niet de ‘grote’ ideeën die klimaatverandering een halt zullen toeroepen. Wie droomt van een ‘wereld’ waarin iedereen ‘menswaardig’ kan leven, die luistert beter naar de woorden die Jezus ons zegt over het ‘Rijk Gods’.

In de brief van Paulus zijn de eerste woorden: ‘wees onbezorgd’. Radicaler kan de boodschap in deze tijd niet zijn. Je van niets aantrekken dat kan nu toch echt niet, denk ik alvast zelf. Maar is het nu juist niet opdat we ‘denken’ met al onze ‘grootse’ plannen dat we het tij wel kunnen keren, dat we nu net hierdoor de bal misslaan? De oproep om juist onze wensen in gebed aan God toe te vertrouwen is wat we ‘vandaag’ vergeten zijn en wat we vanuit een gezonde bezorgdheid net nodig hebben.

Laat ons wat meer ons richten tot de Schepper en zijn schepping. Laat ons luisteren naar broeder ‘natuur’. Als straks de bloembollen de grond in gaan, is Hij het die ervoor zorgt dat ik in het voorjaar ervan de ‘vruchten’ mag plukken. Bedankt God en Schepper, bedankt dat ik een klein handje mocht toesteken. (MD)