Eerste lezing: W 6, 12-16

Tweede lezing: 1 Tes 4, 13-18

Evangelie: Mt 25, 1-13

Beste mensen,

Ook vandaag horen we in het evangelie opnieuw een verhaal over een bruiloftsfeest, en krijgt het een betekenis. Mattheus schrijft over bruidsmeisjes en een Bruidegom die op komst is.

Op deze laatste zondagen van het kerkelijk jaar richt de liturgie onze aandacht naar het “uit-eindelijke”, de dag van God. En vandaag gebruikt hij de parabel van de bruidsmeisjes. Allen hadden zij een olielampje bij om klaar te staan en de Bruidegom te zien. De olielampjes waren destijds wel héél klein, en het was aangewezen om toch wat reserve olie te voorzien als je wat langer van huis waart, want over elektriciteit beschikten de mensen niet. De meisjes moesten veel geduld hebben en vielen zelfs op een bepaald moment in slaap, tot plots het teken werd gegeven dat de Bruidegom op komst was. Als de mensenzoon in deze wereld helemaal aanwezig is, wanneer Gods rijk uiteindelijk doorbreekt op deze aarde, dán zal onze mensenwereld gelijke op een bruiloftsfeest, en daaraan kunnen we meewerken. We kunnen het bruiloftsfeest zien als het feest waar de liefde wordt gevierd en in het centrum wordt geplaatst.

Ook wij worden allemaal uitgenodigd om aan te zitten op het bruiloftsfeest. We worden allemaal uitgenodigd om naar God toe te groeien. En dat kunnen we doen door elke dag te groeien in medemenselijkheid. Dommel niet in, val niet in slaap zegt Jezus en dat zegt Hij niet om ons bang te maken, maar Hij zou toch ook niet graag hebben dat we voor een gesloten deur staan. Laten we beseffen dat wij, ondanks alle pijn die we misschien beleven, uiteindelijk toch op weg zijn naar een feest van liefdevolle verbondenheid met God.

Midden in een soms duistere, soms hopeloze wereld weerklinkt de bevrijdingskreet:  “De bruidegom komt!”  De Heer van de liefde komt! Mensen: er is toch nog hoop! Steek zoals de bruidsmeisjes de lamp van uw geloof terug aan als het tegenzit, want ons oliepeil kan wel eens op een laag pitje staan.  Weet dan dat we telkens worden uitgenodigd door de liefdevolle Vader die het licht kan aanwakkeren.

Leef niet als diegenen die geen Bruidegom meer verwachten.  Leef eerder als de bruidsmeisjes die de Bruidegom tegemoet trekken, gelovend dat Hij komt. Steek de lamp van uw geloof weer aan in een duistere nacht, de lamp van Liefde, want zonder olie van de Liefde kan het licht van ons geloof niet levendig blijven. De meisjes die voldoende olie hadden voorzien, hebben geduld gehad en waren voorbereid en konden de lamp van hun geloof brandend houden.  Olie in ons geloof zorgt voor flexibiliteit, voor vertrouwen, voor twijfelen zelfs maar vooral voor hoop!

Christenen hebben altijd de olie van de liefde mee.

Christenen mogen de olie ven de liefde niet vergeten.

En wat dan gedaan met het strenge einde? Is God dan niet barmhartig? Zeker is Hij barmhartig: dat toont Hij ons voortdurend, elke dag opnieuw, “heel ons leven lang” dus zo lang als ons leven duurt.  God staat altijd als eerste klaar om ons uit te nodigen, maar speculeer niet op later, ook niet op de hulp van anderen: neem elke dag zelf de verantwoordelijkheid om hoopvolle en liefdevolle mensen te zijn, ook al zijn de tijden die we meemaken donker en is er weinig olie in onze lampen. Als we leerling van Jezus willen zijn of dat willen blijven, kijken we dus best lang genoeg op voorhand ons “oliepeil” na. Wees dus waakzaam, want je kent dag nog uur.

Dat het licht in ons mag blijven branden,

’t laaiend vuur, het dove niet.

God draagt ieder mensenkind op handen,

looft zijn naam met een vreugdelied.

(MS)