Eerste lezing: Spr 31,10-13.19-20.30-31
Tweede lezing: 1 Tes 5,1-6
Evangelie: Mt 25,14-30

Wat een vertrouwen. Ja wat een vertrouwen heeft die heer in het evangelie dat hij zomaar zijn bezittingen uitdeelt aan zijn dienaren, omdat hij op reis vertrekt. En niet een beetje van zijn bezittingen maar zijn hele bezit. 5 talent aan de eerste, 2 aan de tweede en nog eens 1 aan de laatste. In totaal 8 talent. In de tijd van Jezus was 1 talent een ongelooflijk belangrijk betaalmiddel dat neerkwam op 6000 denariën. Als je dan weet dat 1 denarie het normale dagloon voor de arbeiders was, is de rekensom snel gemaakt. De eerste 2 dienaren gaan met hun talenten ineens aan de slag, ze doen er iets mee. Ze vermenigvuldigen ze. De derde echter durft niets te doen, hij begraaft zijn talent. Hij heeft schrik dat er iets verkeerds mee gebeurt, dat hij het kwijt zal raken. Dat is helemaal niet naar de zin van de heer.

Ook wij hebben talenten gekregen. Alleen geven we nu aan het woord talent een heel andere betekenis: een talent is iets waar je natuurlijke aanleg voor hebt, waar je je goed bij voelt. Ieder van ons heeft talenten gekregen. De éne al wat meer dan de andere. Allemaal verschillende talenten. Dat maakt ons zo uniek. Dat is ons startkapitaal dat we van God gekregen hebben. Ze gekregen hebben alleen is niet voldoende, we moeten er natuurlijk ook iets mee doen.

Het geeft niet wat. Het is niet zo dat er, bij het krijgen van talenten, ineens ook gezegd werd wat we er mee moeten doen. Jij kunt goed rekenen, dus moet je boekhouder worden. Jij kunt goed praten, dus moet je advocaat worden. Zo werkt dat niet. We mogen zelf kiezen wat we doen met onze talenten. We moeten geen onmogelijke dingen doen maar er wordt wel gevraagd dat we er iets positiefs mee doen. Ze moeten ten dienste staan van de andere mensen.

In de eerste lezing hoorden we al een voorbeeld. De vrouw was blijkbaar goed in uitzoeken van wol en linnen. Maar daar bleef het niet bij. Ze gaat ook nog spinnen. Er is nog een ander talent dat de vrouw had: ze zag de noden bij de armen en de misdeelden. Deed ze er iets mee? Natuurlijk. Ze strekte haar armen naar hen uit. Ze ging hen helpen. Hoe? Dat staat er niet bij. Misschien maakte ze van de wol en het linnen dekens of kleding en bracht dat naar hen.
Kijk daar kunnen we onze talenten ook al voor gebruiken: de minderbedeelden helpen.

Dat brengt ons bij het éne speciale talent dat uitgedeeld wordt en dat ieder van ons bezit: liefhebben. Iedereen liefhebben, niet alleen onze naaste omgeving. Het talent dat ons werd voorgeleefd door Jezus zelf.
Door zijn woorden en daden liet Hij ons zien wat we er allemaal mee kunnen doen. Hoe we bouwstenen worden van dat grote Koninkrijk van God. Een koninkrijk waar iedereen gelijk is, waar gezorgd wordt voor de zwakken, de minderbedeelden, waar vrede en gerechtigheid heersen.

Jezus vertelde deze parabel aan zijn leerlingen, ongeveer 2000 jaar geleden. Toch is ze ook voor ons bestemd want ook wij zijn zijn leerlingen. Ook aan ons vraagt Hij om met onze talenten te werken en niet zoals de derde dienaar ze in de grond te stoppen en er niets mee te doen. Om met onze talenten mee te werken aan het Koninkrijk van God, hier en nu.

Wanneer we onze handen, ons hart, onze tijd gebruiken voor anderen zijn we allemaal kinderen van het licht, zoals Paulus schrijft. Kinderen van het licht die dat licht laten schijnen voor al onze medemensen en het op die manier ook doorgeven.