Eerste lezing: I S 16, 1b 6-7, 10-13a

Tweede lezing: Ef 5, 8-14

Evangelie: Joh 9, 1-41

Broeders en zusters,

We zijn vandaag midden in de veertigdagentijd. Vier zondagen ver op weg, met Pasen nog niet helemaal in zicht, maar ook niet meer zo veraf. Daarom heet deze zondag Laetare: Verheug u. Midden in een tijd van inkeer en verstilling klinkt vandaag al een lichtere toon. Alsof de Kerk ons even wil laten ademhalen. Alsof ze zegt: houd vol, want het licht komt dichterbij. Het donkere paars van deze tijd licht even op, omdat Pasen al voorzichtig vooruit schijnt.

Dat past mooi bij de lezingen van vandaag, want die gaan helemaal over licht. Over zien en niet zien. Over anders leren kijken.

In de eerste lezing denkt Samuël dat hij snel zal weten wie door God gekozen is. Hij ziet de zonen van Isaï één voor één voor zich verschijnen, en waarschijnlijk denkt hij bij de oudste al: dat zal hem wel zijn. Groot, sterk, indrukwekkend. Zo kijken wij mensen vaak ook. We gaan af op wat zichtbaar is, op wat voor de hand ligt, op wat past binnen onze verwachtingen.

Maar God kijkt anders. Niet de oudste. Niet de sterkste. Niet degene die vanzelfsprekend lijkt. Maar David, de jongste, degene die er zelfs niet meteen bij gehaald wordt. En dan klinkt die zin die alles kantelt: een mens kijkt naar het uiterlijk, maar God kijkt naar het hart.

Dat is misschien wel de rode draad van vandaag. Gods blik is anders dan de onze. Wij zien vaak de buitenkant, de rol, de eerste indruk. God kijkt dieper. God ziet wat nog verborgen is. Mogelijkheid. Roeping. Kracht. Leven. Waar wij misschien voorbij zouden lopen, daar blijft God stilstaan.

Dat zien we ook in het evangelie. Jezus ziet een man die blind is vanaf zijn geboorte. En wat opvalt: die man vraagt niets. Hij roept niet om hulp. Hij heeft Jezus niet aangesproken. En toch is het Jezus die de eerste stap zet. Hij ziet hem, gaat naar hem toe en opent voor hem een weg naar licht.

Dat is een troostrijke gedachte. Want wij denken soms dat alles van ons moet komen: dat wij eerst moeten zoeken, eerst sterk moeten geloven, eerst zelf initiatief moeten nemen. Maar vandaag zien we dat genade vaak anders werkt. Soms neemt God zelf het initiatief. Soms wordt een mens gezien nog voor hij iets kan zeggen. Soms verandert er iets in ons leven door een onverwacht gebaar, een ontmoeting, een woord, een kans die zich aandient. Net zoals die blinde man worden ook wij soms van duisternis naar licht geleid, niet alleen door eigen inspanning, maar omdat God ons tegemoetkomt.

En toch blijft het daar niet bij. Want wie door Jezus wordt gezien, leert ook zelf anders kijken. Dat is de uitnodiging van deze zondag Laetare. Niet alleen dat wij blij zijn omdat Pasen dichterbij komt, maar ook dat er al iets van dat paasmysterie in ons mag beginnen. Dat er nu al licht mag vallen op onze manier van kijken. Dat wij leren zien met de ogen van Christus.

Misschien is dat wel een goede vraag, halverwege de vasten: hoe kijk ik? Kijk ik vooral naar wat zichtbaar is? Naar wat vanzelfsprekend lijkt? Naar wat iemand gedaan heeft of net niet gedaan heeft? Of probeer ik te kijken met meer geduld, meer mildheid, meer diepte? Kan ik, zoals God, ook iets van het hart zien?

En daar komt nog iets bij. Als Jezus de eerste stap zet naar die blinde man, dan mogen ook wij ons laten uitnodigen om soms zelf de eerste stap te zetten. Dat vraagt moed. Geen grote heldenmoed, maar eenvoudige moed. Iemand aanspreken. Naar iemand toegaan. Een hand uitsteken. Een gesprek beginnen. Niet wachten tot de ander komt, maar zelf bewegen. (iets dat je sebiet bij culinair solidair al in de praktijk kan brengen)

Misschien is dat ook de bekering van deze zondag: dat wij niet alleen bidden om licht voor onszelf, maar dat wij ook zelf een beetje licht worden voor een ander. Zoals Paulus zegt: eens waart gij duisternis, maar nu zijt gij licht in de Heer. Leef dan ook als kinderen van het licht.

Laetare wil zeggen: verheug u. Niet omdat alles al af is. Niet omdat alle duisternis al verdwenen is. Maar omdat God onderweg is met ons. Omdat Pasen op ons afkomt. Omdat Christus nog altijd mensen ziet. Omdat Hij nog altijd licht brengt waar donkerte is. En omdat wij mogen oefenen om met Hem mee anders te kijken: niet naar het uiterlijk, maar naar het hart; niet vanuit angst, maar vanuit vertrouwen.

Moge deze zondag ons daarom vreugde geven, maar ook nieuw inzicht. Dat wij, midden in de veertigdagentijd, het licht al even zien oplichten. En dat wij met die hoop verder gaan, stap voor stap, op weg naar Pasen. Amen. (VDJ)