Oorlogvoeren is iets afschuwelijks. Oorlogen werden in het verleden gerechtvaardigd als een noodzakelijk kwaad in functie van het hogere belang van de natie.

Het is nauwelijks voorstelbaar dat een atoomoorlog als een instrument van macht gebruikt kan worden. Oorlog is een gesel en is nooit een geschikt middel om conflicten tussen naties op te lossen.

Er zijn nu meer oorlogen dan vroeger. Meer geweld en conflict. Meer vluchtelingen dan ooit! Al vijf jaar woedt er een oorlog in Europa tussen Oekraine en Rusland.

De inval van Rusland in Oekraine overschreed elke lijn van het internationale recht, maar ook elk fatsoen. Bepaalde grondgebieden van Oekraine zijn bezet door Rusland. In verschillende delen van Oekraine heeft Rusland een permanent conflict gecreëerd en zo worden dat ‘bevroren conflicten’.

Het geweld is nooit een gepast antwoord. Wanneer worden mensen en voornamelijk politici nu eens wijzer en vragen zij zich niet af of het niet anders kan? Moet oorlog blijven bestaan?

Hoogste tijd om iets te doen. Als we blijven oorlog voeren zal dat desastreuze gevolgen hebben en onherstelbare schade teweegbrengen aan onze leefomgeving. De Verenigde Naties, als vredehandhaver en behoeder van een internationale ordening is na meer dan 80 jaar aan een nieuw elan toe. En de voortzetting van de exponentiele bevolkingsgroei naar ruim 10 miljard in 2050 versterken de spanningen en die zorgen voor onzekerheden en angst.

Vrede bestaat niet zonder rechtvaardigheid. Vrede is een waarde én een universele plicht om na te streven. Een rechtvaardige samenleving kan alleen gerealiseerd worden, wanneer de één de ander recht doet. Dit recht doen aan de ander is geen abstract ideaal, maar concretiseert zich in de dialoog. Bewust worden dat je niet alleen leeft! Bewust zijn dat je niet alleen regeert of alleen de wereld bestuurd. Maar dat vraagt moed van politici. Dat vergt inzet voor de opbouw van een ordening die gebaseerd is op rechtvaardigheid, samenwerking en wederzijds vertrouwen.

Dankzij onze directe betrokkenheid leren we de wereld zien door de ogen van de vluchteling en de asielzoeker en we worden er een beter mens van, een betere wereldburger. Deze burger blijft verbonden via gevoelens van verdraagzaamheid, liefde, enthousiasme en compassie, die de natuurlijke bronnen zijn van saamhorigheid en maatschappelijk vertrouwen. Ons spiegelen kunnen we aan geweldloze figuren en profeten zoals Martin Luther King, Gandhi en Nelson Mandela, die erin geslaagd zijn hun woede om te zetten in constructief, verbindend leiderschap.

Nelson Mandela toonde in zijn optreden waarden als moed en vergevingsgezindheid, en hij deed dat autonoom en authentiek – dat wil zeggen: zelfstandig oordelend over de situatie waarin hij leefde en handelde. Hij paste moed en vergevingsgezindheid toe in zijn handelen.

Kortom, het zoeken naar oplossingen voor internationale conflicten die alternatieven voor oorlog bieden, is vandaag dramatisch dringend geworden.

Het bevorderen van de vrede in de wereld maakt integraal deel uit van de zending van de Kerk, als een instrument van vrede in de wereld en voor de wereld.