Eerste lezing: Ez.18, 25-28

Evangelie: Mt 21, 28-32

Het overkomt me wel eens dat ik achteraf spijt heb van een antwoord dat ik gegeven heb op een vraag. Iemand vroeg me iets en ik antwoordde met nee. Maar nadien kreeg ik spijt van mijn afwijzing … We herkennen het misschien bij ons allemaal. Jezus vertelt er in het evangelie een gelijkenis over. Hij wil er mee zeggen hoe God naar ons kijkt. En dat mag dan echt bevrijdend nieuws zijn, evangelie in de beste zin!

We voelen ons soms beschaamd over ons eigen falen en onze onwil om het goede te doen. We hebben het er moeilijk mee om het onder ogen te zien, en het ten goede te keren. Dan bieden de woorden van Jezus in het evangelie echt uitzicht en bevrijding: we hoeven geen angst te hebben voor onze kwetsbaarheid, onze kleinheid en armoede. Zalig jij die arm voor God staat, leert Jezus ons in de zaligsprekingen. Arm voor God staan, dat is erkennen wie we als mensen zijn. We zijn niet perfect, geen van ons allen, we dragen elk van ons onze eigen beperktheid mee, het feit dat we op een of andere wijze gebroken zijn. Dat durven toegeven is geen vorm van zwakte of zielig zijn. Het is een uitnodiging tot nederigheid. Het is toegeven dat we allen nood hebben aan de kracht van de genade, van de vergeving. Wie openstaat voor vergeving, staat ook open voor verandering.

Jezus leert ons vandaag in het evangelie dat de grootheid van een mens erin bestaat dat we ons steeds meer openen voor het geschenk van Gods liefde. Alleen wie nederig is, is daartoe in staat. Een blufferige, zelfvoldane mens sluit zich daarvoor af. Die blijft gevangen in het neen van zijn vermeende gelijk of perfectie. Perfecte mensen hebben iets akeligs. Ze lopen over anderen heen. Je kleinheid en onmacht erkennen daarentegen is een vorm van mooier en waarachtiger leven. Het opent de deur naar anderen en zo naar God. Als dat geen goed nieuws is, evangelie in de beste zin.