Vandaag hoorden we drie lezingen waarin het telkens gaat over het goede, het juiste doen en ook tot inkeer komen.
In het evangelie hoorden we hoe Jezus een gelijkenis aan de hogepriesters en oudsten vertelt toen deze niet konden, niet wilden antwoorden op de vraag van Jezus waar de doop van Johannes vandaan kwam.
‘Wat denk je van het volgende?’ zegt Hij hun. Een vader vraagt aan zijn twee zonen om te helpen in de wijngaard. ‘Ja’ antwoordt de eerste maar gaat niet. ‘Neen’ zegt de tweede maar gaat uiteindelijk wel. ‘Wie van de twee doet nu de wil van de vader?’
Na wat er vroeger al gebeurd was, zouden de hogepriesters al na de eerste zin ‘Wat denk je van het volgende’ op hun qui-vive moeten zijn. Hun antwoord op de vraag is natuurlijk de tweede. Ze zien wat de zonen ‘doen’ als het belangrijkste.
Het gaat hier zeer duidelijk om het verschil tussen woord en daad. De woorden ‘ja, ik ga’ worden omgedraaid in een ‘toch niet gaan’ en de woorden ‘neen, ik doe het niet’ worden een ‘ja, toch gaan’.
De tweede zoon zat op het verkeerde spoor. Hij wou zijn vader niet volgen, maar kreeg berouw, kwam tot inkeer.
Dit is wat de tollenaars en ontuchtige vrouwen ook doen. Zij krijgen berouw en volgen de Vader, maar dan met hoofdletter, wel en zullen eerst het Koninkrijk van God binnengaan. Dit is wat de hogepriesters en oudsten niet begrijpen. Hun woorden en daden komen niet overeen. Ze praten over al het goede dat ze doen, maar kijken neer op de zondaars. Ze geloofden Johannes de Doper niet toen deze duidelijk de weg van gerechtigheid koos.
Ezechiël, in de eerste lezing, heeft het ook al gezegd: als een goddeloze zich bekeert zal hij leven en niet sterven. Daarentegen, als een rechtvaardige niet meer de juiste weg volgt, zal hij sterven.
Met de gelijkenis van de 2 zonen wil Jezus de hogepriesters en oudsten laten nadenken over hun gedrag. En niet alleen hen. Alhoewel het al een gelijkenis van meer dan 2000 jaar oud is, is ze zeer herkenbaar. Ze zet ook ons, vandaag, aan het denken.
Ook wij, vandaag worden gevraagd om mee te werken in de wijngaard, de wijngaard van de Heer. Een plaats hier op aarde voor iedereen, een plaats van er zijn voor elkaar, van niet enkel aan onszelf denken maar ook aan onze medemens, een plaats waar niet ons bezit en onze macht het belangrijkste is. Voor ieder van ons zal die wijngaard er wat anders uitzien.
Maar willen we hieraan meewerken?
Ik denk dat we ons allemaal wel herkennen in de 2 zonen.
In het Onze Vader bidden we elke keer ‘Uw wil geschiede’, onze ‘ja’. Maar als er dan iemand om hulp vraagt, geven we niet thuis. Onze ‘neen’.
Maar een andere keer zien we iemand anders wel hulp geven, het goede voorbeeld geven en veranderen we van gedachten. Onze ‘neen’ wordt een ‘ja’.
Er is nog een andere manier om te antwoorden, die we niet hoorden in de parabel.
Dit is de weg die Jezus ons heeft voorgedaan. Zijn ja was ja, zijn neen was neen.
Ja tegen de goedheid, ja tegen de vergevensgezindheid, ja tegen vrede. Neen tegen onrecht, neen tegen uitsluiting, tegen armoede. Maar ook neen tegen ‘ja zeggen en neen doen’.
Laat in de toekomst onze ja een ja zijn, en onze neen een neen, naar het voorbeeld van Jezus.
Ik zou willen eindigen met de woorden van Paulus, met die woorden die hij schrijft aan de christenen van Filippi:
Wees nederig, beschouw de ander hoger dan jezelf, denk niet alleen aan je eigen belang maar ook aan dat van een ander.
Als we die woorden in gedachte houden, en er ook naar handelen, gaan we de rechte weg op die voert naar het Rijk van Liefde, naar de wijngaard die God de zijne noemt.
Amen
