Voor een christen is bidden essentieel. Ik ben er heilig van overtuigd dat een christen niet kan zonder regelmatig gebed in het leven.
Zonder een minimum van aandacht voor gebed houden wij het als mens, en zeker als christen, niet uit in de maatschappij.
Bidden is een moment van stilte of rust in ons leven. Bidden is zoeken, aankloppen en vragen. In ons gebed kunnen we danken, smeken of vragen, verwachtingen en verlangens uitspreken. Bidden is ook tussenbeide komen bij God, pleiten, een beroep doen op, zelfs aanklagen als dat moet.
Er zijn dus verschillende vormen van gebed. In elk gebed gaat het om de relatie van de mens met God. Een mens spreekt als het ware met God in het besef en in het geloof dat dat gebed bij God niet in dovemansoren terechtkomt.
Maar ook andersom: bidden is luisteren naar God. Zo kunnen we dus stellen dat het een gesprek is tussen mens en God. De ene mens heeft veel tijd om te bidden (contemplatieven hebben er hun professie van gemaakt), iemand anders heeft nauwelijks de tijd om daaraan te beginnen. Het spanningsveld tussen ‘vita activa’ en ‘vita contemplativa’.
Bidden is tot rust komen
Vandaag zullen christenen op een bewuste manier tijd moeten maken om tot rust te komen. Bidden is zowel persoonlijk als gemeenschappelijk, dat is het typische van zowel het joodse als van het christelijke bidden.
De zondagsrust kan ons daarbij helpen. De zevende dag als rustdag is niet enkel goed voor ons sociaal leven: familiebezoek, jeugdbeweging, voetbalwedstrijd, fietstocht of wandeling en dergelijke. Het is ook goed om bv. via de liturgie tot gebed te komen, gebed als een gemeenschapsgebeuren, de eredienst.
Het is niet de middenstand of de kerk die de zondagsrust heeft uitgevonden. Dat is te danken aan de Romeinse keizer Constantijn. Per decreet verbood deze in 321 alle zondagse arbeid en handel, behalve in de landbouw.
Zo is voor de christen de zondag de wekelijkse rustdag geworden, met de bedoeling om tot rust te komen, zich te herbronnen, te bidden en de mens in al zijn facetten van zijn bestaan te verzorgen.
Je moet ook “van ophouden weten”. Is er in je leven een moment waarop je ophoudt met hetgeen je op de gewone dagen doet, een dag waarop je ontkomt aan het noodlot van het almaar sloven, van het almaar als een klaagdier rondlopen in je rad?
Naast een wekelijkse dag van rust en gebed, zullen we toch in ons dagelijks leven die cultuur van gebed moeten ontwikkelen. Ik zeg niet dat wij altijd moeten bidden. Altijd bidden wil niet zeggen dat wij de gehele dag gebeden moeten opzeggen. Het betekent wel dat wij zo moeten leven dat wij vanuit elke situatie tot gebed zouden kunnen komen. Dat kan alleen maar als God een levende werkelijkheid is voor ons en als wij arm en nederig genoeg van hart zijn om Hem nodig te hebben.
Hoogmoedige en zelfgenoegzame mensen kunnen niet bidden, die hebben ook de hulp van God niet nodig, die hebben genoeg aan zichzelf, dat zijn dus de dikke nekken. Het gebed is een kwestie van armoede en van nederigheid.
Bidden om dat wat ons ter harte gaat
Soms kan het leven zo onmenselijk hard zijn dat sommigen niet meer kunnen bidden, dat ze er genoeg van hebben. Dan is het te hopen dat er ook in onze omgeving mensen zullen zijn die ons dan ondersteunen, die dan als het ware plaatsvervangend voor ons bidden en geloven dat God er is, dat Hij onze pijn deelt en dat Hij samen met ons aan een nieuwe toekomst wil bouwen.
Sommigen vragen heel wat aan God en dat mag. Jezus leert ons zelfs te bidden voor ons dagelijks brood. Wij mogen bidden om goed weer, om een goede gezondheid, om werk, om alles wat ons ter harte gaat. Pas op! Er zit geen automatisme in ons bidden en vragen. God is niet diegene die de gaten vult, geen stoplap!
Er blijft dus dat samengaan tussen de verantwoordelijkheid van de mens, m.n. het leven als opgave, én het geschenk van het leven, het leven als een gave van God.

