Eerste lezing: Js 25, 6-10a

Tweede lezing: Fil 4, 12-14. 19-20

Evangelie: Mt 22, 1-14

Lieve mensen,

Het evangelie van vandaag is op zijn minst ongewoon te noemen. Sommige passages zijn zelfs schrikwekkend.  Op het eerste gezicht zou je zeggen “Oog om oog, tand om tand”;  geweld met geweld vergelden. Het spreekt van moorden en verbranden en daarbij ook nog in het duister worden geworpen.  Echt opbeurend lijkt het allemaal niet.

En toch is het een verhaal van liefde, dankbaarheid en vreugde, want er wordt een feestmaal aangeboden door de Koning. Echter de eerste genodigden waren de uitnodiging al lang vergeten. Wij zouden het vergeten in onze digitale agenda te plaatsen. Zij hebben het feestmaal genegeerd.

De Koning zendt zijn dienaren er terug op uit om mensen uit te nodigen op zijn feest, maar velen hadden een excuus: hun zaken gingen voor, hun werk, hun ontspanning, hun reis, “geen tijd”. Van dankbaarheid gesproken!

Dan stuurt de Koning zijn dienaren terug op pad en nodigt mensen uit van alle streken, arm of rijk, met gebreken en tekortkomingen, met twijfels: geen onderscheid. De Koning schouwt zijn gasten en één iemand draagt geen feestkleding en hij stuurt hem weg.

Al die ongewone, bevreemdende wendingen in het verhaal moeten ons doen begrijpen dat dit geen gewoon bruiloftsmaal is. Er zit meer achter.  Als God de koning is dan krijgt het verhaal een kosmische dimensie: het is de uiteindelijke bestemming die God voor ons op het oog heeft, zeg maar de hemel.

God laat de zon voor iedereen schijnen, en de regen die de aarde vruchtbaar maakt, houdt niet op aan de akker van de ongelovige mens.  God nodigt iedereen uit op zijn gastmaal en iedereen is vrij om daar wel of niet op in te gaan.  De armen van geest, de treurenden, de zachtmoedigen, de barmhartigen, zij die hongeren naar gerechtigheid, zij die vrede brengen, zij die vervolgd worden, de zuiveren van hart:  allen worden ze uitgenodigd!

Wij christenen hebben er voor gekozen de uitnodiging te aanvaarden en we mogen hopen dat we de gepaste kledij aangetrokken hebben. Gods aanbod is totaal, aanhoudend, gratis, jawel, maar er wordt van ons een gepaste deelname verwacht. We komen de feestzaal niet in met een kleed gelijk hoe, maar na de “mode” van God: in harmonie met Hem.

Om Hem in harmonie te leren leven komen we regelmatig samen om vergiffenis te vragen, om te luisteren naar de lezingen, in te gaan op de consecratie, samen het Onze vader te bidden, het brood te delen en gesterkt hierdoor naar ons huis terug te keren. God nodigt allen op dit feest zingen we.

De derde dimensie van het verhaal kan dan gezien worden als de ultieme beloning die we mogen verwachten op het einde van ons leven, want God houdt niet op ons te beschermen. We worden uitgenodigd om de levensstijl van Jezus aan te nemen: zijn feestkleed aan te trekken.

Dan krijgt het feestkleed een actuele betekenis: we kiezen voor een leven waarin liefde, vrede en gerechtigheid centraal staan, waarin de zorg en aandacht voor de medemens vanzelfsprekend is, waar geen plaats is voor haat, nijd, vernedering, geweld en waar wanhoop geen kans krijgt. En de Judassen worden eruit gegooid.

Laten we dankbaar naar het feestmaal komen, ten eerste omdat we worden uitgenodigd en ten tweede omdat we hier samen de nodige ondersteuning kunnen vinden om van ons leven een leven  in dienstbaarheid te maken. “Bekleedt u met de nieuwe mens en doe van die is opgestaan de waarheid aan,“ zo kunnen we de uitnodiging gerust aanvaarden.

Het is vandaag nationale ziekendag. We kunnen er dus af en toe eens aan denken om zo’n feestmaal aan te bieden aan onze zieken en eenzamen. Een feestmaal dat niets meer hoeft te zijn dan een bezoekje, een luisterend oor, een opbeurend woord, een hartelijke blik, een schouderklopje, een bloemetje.  Aandacht dus. Waar wachten we op om naar Gods feestmaal te trekken en zelf een feestmaal te zijn voor elkaar en onze medemens?  Amen. (MS)